Persoonlijk

De volgende bom… Alopecia

Eerder vertelde ik al mijn verhaal over het overwinnen van kanker. Ik vond gewoon dat ik jullie dit verhaal moest delen. Helaas is dat nog niet alles…

Naar huis!

Mijn moeder was altijd bij mij en sliep ook heel vaak bij mij gelukkig! Ik vond dat toen echt het fijnste wat er was. Het ging stukje bij beetje beter en in maart 2000 ben ik voor het laatste geopereerd en daarna ben ik nog bestraald. Eindelijk mocht ik naar huis! Ongeveer 6 weken daarna werd mijn broertje geboren. Op dezelfde datum als ik. Een broertje dus al verjaardagscadeau. Iedereen was gelukkig, wel moest ik elke maand terug voor controles. Later werd het elke 2 maanden, 3 maanden, half jaar, heel jaar. Tot op de dag van vandaag kom ik elk jaar weer terug voor controle.

Mijn mama en ‘nieuwe’ papa trouwden in juni 2003 en ondertussen had ik alweer style half lang haar. Maar ik was trots om mijn haartjes, alles ging goed met mij!

beaudine-missbeaudine-alopecia-areats-haarziekte-pruik

Oktober 2003

Oktober 2003 sloeg in als een bom. Ik begon mij haren te verliezen. Reden? Geen idee, niemand wist waarom. Artsen vertelden mij dat het alopecia arreatta was en anderen zeiden weer dat het kwam door de chemo die ik gehad had. Maar ondertussen zat ik wel een beetje met een probleem ik was 9 jaar en jaloers op de meiden in de klas. Mensen om mij heen vertelden dat het wel goed kwam maar, helaas is er niks van waar…

Allerlei dingen hebben wij uitgeprobeerd mutsjes die oma had gehaakt met lange blonde haren, hoofdoekjes, opgeplakte pruik (zodat je ermee kon zwemmen en slapen), synthetische pruiken(pruiken van echt haar kosten een vermogen). Ook werd ik soms geplaagd omdat ik geen haar had. Meestal waren mijn klasgenootjes wel onwijs lief. Vaak was het zo warm dat ik in de zomer het hoofddoekje in het water legde, uitwring en op mijn hoofd deed. Eigenlijk heb ik jaren met deze problemen gelopen terwijl het allemaal anders kon… Stichting Haarwensen, hoe ik erbij kwam weet ik niet zo goed maar, toen ik een pruik had van stichting haarwensen was ik zo ongelooflijk gelukkig. Ik weet nog goed dat ik aan mijn moeder vroeg of we alsjeblieft konden fietsen naar een winkelcentrum in de buurt: ik wilde zo graag de wind door mijn haren voelen. Gewoon een normaal meisje zijn in deze wereld.

December 2014

Ik kwam niet meer in aanmerking voor een pruik van stichting haarwensen. Dit is namelijk voor kinderen tot en met je 18. Ik was al 20 en moest het zelf maar uitzoeken. Naar maanden zoeken op internet kwam ik een site tegen. Pruiken uit China. De kwaliteit zal nooit hetzelfde zijn maar, het was goedkoper als een pruik kopen in Nederland. Geloof me ik heb het niet over €100 a €200 euro. Duizend komt eerst. Dat geld hadden wij niet, hoe graag mijn ouders dat ook zouden willen.

Mama stuurde een wens in naar 538, dit was een actie in december. En haar/mijn wens werd vervuld. Ik kreeg een pruik van echt haar van radio 538!

Alles gaat prima met mij. Helaas zal ik elke dag worden achtervolgt met het feit dat ik geen haar heb. Ik geef de moed niet op en hoop dat het ooit nog een keer terug komt. Als is het maar iets dikker, met een kort koppie ben ik dan ook tevreden.

Nu kan ik voortaan echt alles vertellen waar ik mee zit en hoef ik niet altijd op te letten welke dingen ik niet kan vertellen en wat wel!

Veel liefs & Enjoy the little things ♥

Leave a Reply